İlk insansız hava aracı, “Kettering Bug,” 1918’de İngiliz mühendis C.Kettering tarafından geliştirilen bir hava torpidosuydu. İnsansız hava araçlarıyla ilgili çalışmalar aslında 1909 yılında Amerikalı mucit Elmer Sperry’nin uçakların dengesini sağlamak için cayroskopik cihazlar tasarlamasıyla başladı. Bu cihazlar, günümüzdeki modern ataletsel seyrüsefer sistemlerinin temelini oluşturmuştur. ABD Donanması, uçakların daha stabil bir şekilde uçabilmesi ve pilot ihtiyacı olmadan operasyon yapabilme olasılığını keşfettiğinde, “uçan torpido” tasarımı fikrine yöneldi.
O dönemin ilkel cayroları ile sağlanan sınırlı doğruluğu artırmak amacıyla Western Electric Şirketi tarafından radyo kontrollü sistemler geliştirildi. Bu sistem, sonraki 80 yıl boyunca uzaktan komutalı uçakların temel teknolojisini oluşturdu. Curtiss-Sperry uçan torpidosu bu doğrultuda geliştirilerek Aralık 1917’de ilk uçuşunu gerçekleştirdi. Aynı dönemde Charles Kettering’in geliştirdiği ve “Kettering Bug” adı verilen başka bir uçan torpido modeli, cayroskop ve barometre ile donatılarak önceden belirlenmiş bir rotada uçacak şekilde tasarlandı.
1916 yılında A.M. LOW tarafından geliştirilen “Aerial Target” isimli platform, tarihte kullanılan ilk İHA sistemlerine bir örnek olarak gösterilebilir. 1922’de Dr. Georg de Bothezat ve Ivan Jerome, ilk insanlı drone örneği olan “De Bothezat Helicopter”i geliştirdiler. 1930’da ise İngiliz Kraliyet Donanması, pilotların hedefleme eğitimi yapabilmesi için radyo kontrollü “Queen Bee” insansız hava aracını geliştirdi. 1939’da Amerika Birleşik Devletleri, uzaktan kumanda ile kontrol edilen “Radioplane OQ-2” adlı insansız hava aracını üretti.
1950’lerde Amerikan Ordusu için keşif görevlerinde kullanılan RP-71 adlı insansız hava aracı geliştirildi. Daha sonra bu aracın ismi MQM-33 olarak değiştirildi ve ilerleyen zamanlarda MQM-57 Falconer olarak yeniden adlandırıldı. 1995 yılında ise General Atomics ve Pentagon iş birliği ile geliştirilen MQ-1 Predator, modern insansız hava araçlarının ilk örneği olarak kayıtlara geçti.
